Moja fascynacja wpływem jedzenia na zdrowie nie zaczęła się w sali wykładowej, ale w domu, przy łóżku mojego dwuletniego syna. Przez długi czas zmmagaliśmy się z niekończącymi się infekcjami górnych dróg oddechowych. Antybiotyk gonił antybiotyk, sterydy do nosa stały się codziennością, a lekarze bezradnie rozkładali ręce, twierdząc, że “taka jego uroda”. Chorował nawet w środku lata.

Pamiętam moment, gdy alergolog odradził mi konsultację u dietetyka, twierdząc, że to zbędne. Wtedy poczułam, że muszę wziąć sprawy w swoje ręce. NIe byłam jeszcze dietetykiem. Zaczęłam działać intuicyjnie – metodą prób i błędów eliminowałam grupy produktów, obserwując reakcje u syna. Przełom nastąpił po odstawieniu nabiału. Odkryłam powtarzalny schemat: jeden sernik wystarczył, by po trzech dniach pojawił się katar, którego nie dawało się zatrzymać żadnym lekiem.

Solidaryzując się z dzieckiem, sama odstawiłam produkty mleczne. Efekt mnie oszołomił: nagle przestała mnie boleć głowa, zniknęła “mgła mózgowa”, a poziom energii gwałtownie wzrósł. Kolejne próby prowokacji potwierdziły brutalną prawdę – trzeciego dnia po zjedzeniu twarożku zawsze pojawiał się ból głowy i trudności z koncentracją. Zrozumiałam wtedy, że nasz organizm to system naczyń połączonych.

Okazało się, że w naszej rodzinie problemem jest kazeina, która w postaci kazomorfiny sieje spustoszenie w jelitach, układzie odpornościowym i nerwowym. To doświadczenie stało się impulsem do zdobycia profesjonalnego wykształcenia. Chciałam zrozumieć te mechanizmy nie tylko na poziomie “obserwacji”, ale na poziomie biochemicznym. Dziś “puzzle”, które wtedy układałam po omacku, tworzą spójną całość, którą wykorzystuję w pracy z moimi pacjentami – szczególnie tymi, którzy tak jak ja kiedyś, słyszą, że “nic nie da się zrobić”.

Właśnie te doświadczenia sprawiły, że dziś jako dietetyk kliniczny kładę tak duży nacisk na szukanie przyczyn, a nie tylko łagodzenie objawów